Veda Treni

Bir yolculuktur hayat, avucunda kırık bir ayna,
Ne dur diyebilirsin zamana, ne küsebilirsin dünyaya.
En çok inmek istediğin yerde hızlanır o zalim raylar,
Tutunacak bir dal ararsın, elinde kalır anılar.

Gözyaşın buğulanır camda, silmeye gücün yetmez,
Gönlün yorulur da hancı, bu uzun yolculuk bitmez.
Sevdiğin yüzler silinir, bir sis çöker pencerene,
Binmek istersin umuda, hüzün biner hep yerine.

Öyle bir seferdir ki bu, bileti sormazlar sana,
Hasreti yüklerler sessizce, sızlayan o sol yanına.
İnmek istersen kederden, kapılar yüzüne kilit,
Binmek istersen huzura, her adımın birer gelgit.

Kimi duraklarda sadece sessiz vedalar birikir,
Gidenin yeri dolmaz da, kalan kalbinde eksilir.
Ne menzili sen seçtin, ne yolun sahibi sensin;
Sadece rüzgâra kapılmış, savrulan bir gölgesin.

Nihayet bir akşamüstü, diner rayların o sesi,
Boğazında düğümlenir, ömrün o son nefesi.
Ne inebildin dilediğince, ne binebildin vuslata;
Gidiyorsun işte yapayalnız, doyamadan bu hayata.

by kaptan