Umman-ı Hayret Nefis Sefinesi

Sükûtun limanından, kalktı son bir sefine,
Yükü dünya değil de, Hakk'ın gizli define.
Dalga vurdukça sarsar, kibrin çürük direğin,
Korkusu vuslat mıdır, şu mühürlü yüreğin?
Pusula şaşmış ise, yıldızlar dilsiz kalır,
Yolunu kaybedeni, azgın dalgalar alır.

"Kaptan benim!" diyerek, dümene kurulursun,
Bir damla yaş dökünce, bir anda durulursun.
Ufuk; mülkün bittiği, mananın başladığı,
Bir sükût iklimidir, ruhun tek anladığı.
Kürek çekme beyhude, Hakk'ın lütfuna bırak,
Vuslat dediğin zaten, senden sana çok ırak.

Ezan sese gelince, deniz susar, yer ağlar,
Hicranın ateşiyle, sönmüş ocaklar çağlar.
Altın yaldızlı rüya, bir kum gibi dağılır,
Aşk ile yanmayan can, bir kafese sağılır.
Söyle ey gafil nefis, bu hırsın sonu nedir?
Gideceğin o menzil, topraktan bir hânedir.

Kıyıya hasret çeken, denizin sancısıdır,
Vuslatı dert edinen, yolun yabancısıdır.
Liman dediğin nedir, bir nefeslik duraktır,
Asıl vatan dediğin, şu cana çok uzaktır.
Kaptan olsan ne yazar, Sahibi varken mülkün?
Hükmü verenin yanında, hiç hükmü mü var yükün?

Katre deryaya daldı, artık derya onundur,
Sonsuzluk kapısında, bu en sonuncu sondur.
Söz biter, kalem düşer, aşk kalır orta yerde,
Hicap kalkar aradan, yırtılır kalın perde.
Mülkü hiçlik olanın, seyrine doyum olmaz,
Hakk'a teslim olanın, gemisi yolda kalmaz.!

by kaptan