Özündeki Nur

Senin adına hep, yalan demişler,
Seni hakir görüp, kendin övmüşler.
Sana sarmadan hiç, hüküm vermişler,
Seni bir senaryo, gibi çizmişler.

İftira kâr etmez, samimiyetine,
Leke düşmez senin, haysiyetine.
Söz dokunmaz ruhun, saf niyetine,
Rabbini bil de bak, sen kıymetine.

Görmez kör bakışlar, pak yüreğini,
Sahtekâr söylemez, hak gerçeğini.
Zevk peşinde olan, aşk çiçeğini,
Yere düşürür de, bozar rengini.

Aza bakmaz onlar, hep çoğu bekler,
Sözde âlim olup, bin yalan ekler.
Kendine sevap der, sana kötekler,
Sonra utanmadan, affını bekler.

Riya ile dolar, sahte yürekler,
Emeline alet, eder şebekler.
Yalanı kıblegah, eyler o bekler,
Yaradanı bilmez, gafil yürekler.

Gidene üzülme, kalan tacındır,
Şu garip gönlün ki, tek muhtacındır.
Işık yüreğinde, o ilacındır,
Allah koymuş nûru, baş yamacındır.

by kaptan