Şeb-i Yelda Aldanışın İnfazı

Zehir saçar dilleri, zemheridir baharı,
Yalanla örülen ağ, boğar onca efkârı.
Bir kör kandil peşinde, menzil arar bedbahtlar,
Çürük temel üstünde, devrilir onca tahtlar.

İrfan mülkü yağmadır, sîret paslı bir kilit,
Yalanın o gölgesi, ruhu ezen bir zifit.
Dili susturmak değil, kalbi pak eylemek zor,
Sahte nurun altında, gizli durur kor bir kor.

Göz boyayan yaldızlar, rüzgâr esse savrulur,
Yalanla gülen simâ, öz nârında kavrulur.
Vefa denen o inci, mezatlarda pay olur,
İnsanlık garip kalır, yalan bir saray olur.

Kaptan; rota belirsiz, sis çökmüş bu ummanda,
Hakikat bir mühürdür, vurulur son zamanda.
Yalanla dolan ömür, savrulur o tufanda,
Nefes mahkûm-u hüsran, boğulur bu zindanda.

Aslına rücu eder, toprak olan her hece,
Yalanın o mumuyla, aydınlanmaz bu gece.
Derya biter, ses susar, geriye "Hû"su kalır,
Emaneti Sahibi, bir ah ile geri alır.!

by kaptan