Birgün Ölecek Bu Beden

Bir gün elbet ölecek, susacak bu can, bu ten,
Ruh kanat çırpacak da, ayrılacak bedenden.
Kurumuş bir ağacın, devrilmesi gibidir,
Kül olup savrulmak da, toprağın nasibidir.

Yarım kalmış alışkanlık, masamda öksüz durur,
Ateş almaz sigaram, dumanı bende kurur.
Gönlümde beslediğim, o mahzun sevda susar,
Bulutların içinde, kuş kanadını kısar.

Son soluk acı vermez, belki vuslat sesidir,
Vakti dolmuş bir gemi, liman çizelgesidir.
Takvimden düşen yaprak, rayda bekleyen o tren,
Gidecek bir meçhule, geri dönmez hiç giden.

Sevdiklerim arayıp, bulur mu izlerimi?
Postacı verir mi hiç, vuslat adresimi?
Bir mum alevi biter, karanlık çöker o an,
Bilinmez bir boşlukta, silinir gider zaman.

Ya o "yâr" bilecek mi? Sevmeye değecek mi?
Hayalimin yoluna, bir çift yaş ekecek mi?
Mezarıma gelip de, "ah" çekip sönecek mi?
Yoksa bir kaldırımda, sırtını dönecek mi?

Yaşamaya tam da, alıştığım bu anda,
Veda vakti kapıda, bekler o son limanda.
Bir gün elbet ölecek, susacak bu can, bu ten,
Sevdayı bırakıp da, geçeceğim kendimden.

By Kaptan