Merhale-i Adem İnsan Olmak Sanatı

Bu balçıktan bedendir, vuslat günü bekleyen,
Ziyan eyler ömrünü, kibri kibre ekleyen.
Suret seni aldatır, asıl mana sîrettir,
İnsan olmak dediğin, nefsine bir hayrettir.

Hikmet ehli sussa da, gafil kürsüde çağlar,
Gönlü viran olanın, sükûtunda yer ağlar.
Kâinat bir aynadır, baktığın senin özün,
Hak'tan gayrı görürse, kördür o iki gözün.

Zaman; keskin bir kılıç, her an ömrü tırpanlar,
Hasat vakti gelince, sızlar o boş meydanlar.
Dili balla boyasan, kalbin zehir saçarsa,
Ruhun hicap duyar da, kendinden uzağa kaçarsa.

Vefa; tozlu bir rafta, garip kalmış bir kitâb,
Cahil eline alsa, mühürlenir her hitâb.
Yiğit odur ki elbet, öfke atını yorsun,
Ölmeden evvel ölüp, Hakk'a hesap sorsun.

Güneş balçıkla sıvanmaz, hakikat bir sancıdır,
Dünya zevki dediğin, bir gecelik hancıdır.
Makam, mevki dediğin; sabun köpüğü misal,
Toprak yutar hepsini, kalır sadece Visal.

Uyan fâni uykudan, bu rüyadan silkin gel,
Vuslat yolu açılmaz, nefsin olmazsa engel.
Söz bittiği o yerde, sükût arşı delermiş,
Aşk oduyla yanmayan, hayali ne eylermiş?

Derya biter Kaptanım, son durak da "Hû" olur,
Her nefes bir emanet, aslına rücu olur.!

by kaptan