Mağlup Nefsin İtirafı

Zamanın çarh-ı feleği, öğütürken her canı,
Bilemedik ne imiş, şu ömrün asıl şanı.
Masiva bir seraptır, peşinden koşturur da,
Yorar garip yolcuyu, kör çölde durdurur da.
Ruhumun kafesinde, mürg-ü dil feryat eder,
Nefs-i emmâre zalim, her dem ziyanı güder.

Berzah önümde perde, arkası derin kuyu,
Uyan ey gafil gönül, bırak bu ağır uykuyu!
Şeş-cihetten kuşatmış, dünya denen bu kafes,
Boşa harcanan her an, rûha dar gelen nefes.
Sîm ü zer (altın-gümüş) davasıyla, kirlendi ak alınlar,
Bilmez misin hey fâni, mezarda biter şanlar?

Vahdet şarabın içen, kesret kadehini kırar,
Kendi içindeki "Ben", Hakk'ın izini arar.
Lâ-mekân illerinde, yitik bir izdeyim ben,
Kendi çamurunda boğulmuş, soluk bir yüzdeyim ben.
Müntehâ belli iken, bu telaşın neye dair?
Toprak olacak en son, sultan, köle ve şair.

İlticâ et kapıya, boyun bük de gel hele,
Dünya yükünü bırak, düşme artık bu dile.
Hüsn-ü zan kılıcıyla, kes bu kibir bağını,
Gör ki nasıl erirmiş, günahın buz dağı mı?
Söz biter, kalem susar, vâveylâ diner bir gün,
Asıl vuslat odur ki; can, Cânân'a döner bir gün.

by kaptan

çarh-ı felek: kader çarkı, dünya düzeni.
masiva: Allah'tan gayrı olan her şey, dünya malı.
mürg-ü dil: gönül kuşu.
şeş-cihet: altı yön (sağ, sol, ön, arka, alt, üst).
müntehâ: son nokta, varılacak yer.
vâveylâ: çığlık, feryat.